Ppor. Jerzy Gorski ps. Feliks

Akowiec, więzień sowiecki (borowiczanin)

Urodzony 23 września 1918 r. w Kijowie.

W 1938 roku, po maturze, został skierowany na Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 24 Pułku Piechoty w Łucku, a następnie do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Komorowie k. Ostrowi Mazowieckiej. Uzyskuje stopień kaprala podchorążego. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 r. w walkach z Niemcami w obronie Włodzimierza Wołyńskiego, a następnie w walce z Armią Czerwoną w okolicy Strzyżowa nad Bugiem. W czerwcu 1941 r. wstępuje do Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Bierze udział w akcjach AK jako dowódca drużyny, a później plutonu pod dowództwem „Kmicica”.

22 lipca 1944 r. podczas akcji „Burza”, w potyczce z Niemcami pod Osmolicami k. Lublina zostaje ranny. Podczas pobytu w szpitalu, 11 listopada 1944 r. zostaje aresztowany przez NKWD i 18 listopada 1944 r. bydlęcymi wagonami wyjeżdża w nieznanym kierunku. Po 8 dniach dociera do zespołu łagrów nr 270 Borowicze w obwodzie nowgorodzkim w Związku Sowieckim. W obozie panują skrajnie trudne warunki bytowe, katorżnicza praca, brak pożywienia, leków. Przetrwają tylko najsilniejsze organizmy. Wraca do Polski w lutym 1946 roku. Kończy Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Pracuje w Lublinie jako nauczyciel. Od 1989 roku działa na rzecz organizacji kombatanckich: współpracuje przy tworzeniu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i przez 6 lat jest członkiem Zarządu Okręgu. Jest współorganizatorem i aktywnym członkiem organizacji zrzeszającej b. więźniów łagrów w Borowiczach – Środowiska Borowiczan.

Swoje wspomnienia opublikował w książce „Polacy w Rosji mówią o sobie”. Nigdy nie zdradził ideałów Armii Krajowej. Został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Zmarł 18 lipca 2002 r. w Lublinie.

Na podst. Księgi Borowiczan t. IV, oprac. Dorota Adach, Środowisko Borowiczan