Gen. Władysław Langner - Obrońca Lwowa (we wrześniu 1939 r.)

Władysław Aleksander Langner ps. „Złom”, gen. dywizji WP. Ur. 18 czerwca 1896 r w Jaworowie (Lwowszczyzna). Uczęszczał do gimnazjów w Złoczowie (obecnie Ukraina) i Tarnowie. Maturę uzyskał w Nowym Targu (w 1915 r.).

Działacz Drużyn Strzeleckich, od sierpnia 1914 r w Legionach – 1 Pułk Piechoty. Dowodził tam plutonem, a następnie kompanią. W październiku 1914 r pierwszy awans oficerski na podporucznika. Po kryzysie przysięgowym, w 1917 r wcielony do CK armii trafił na front włoski. Od listopada 1918 r w WP. Uczestniczył w wojnie polsko – rosyjskiej 1919 – 1920 roku na froncie litewsko – białoruskim i w Łotwie. W 1919 r uczestniczy w zdobyciu Wilna.

W II RP pozostaje w wojsku. Od 1920 podpułkownik, 1924 awans do stopnia pułkownika, od 1932 r. generał brygady, awans do stopnia gen. dywizji w 1964 r. (na uchodźctwie).

Od 1938 r. dowódca Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie. We wrześniu 1939 dowodził obroną Lwowa – przygotowaną jednak przez gen. K. Sosnkowskiego. Od 12 IX przed Niemcami, zaś od 19. W okrążeniu – od wschodu pierścień oblężenia zacisnęli sowieci. Bardzo szczupłe na początku siły obrońców w trakcie oblężenia wzmocnione były sukcesywnie przez wycofujące się jednostki wojsk polskich – wzrosły do liczby 20 batalionów uzupełnione przez ochotników – głównie harcerzy i studentów, które generał skupił w pułku Obrony Narodowej. Pomimo przewagi wroga nakazał również kontrnatarcia, nękając i nie dając spokoju oblegającym. Niestety największym siłom gen. Sosnkowskiego spod Tomaszowa Lubelskiego nie udało się przedostać do miasta pomimo uderzenia obrońców idących im na spotkanie. 22 IX poddał – chcąc uniknąć strat wśród ludności cywilnej i zagłady miasta, w zamian za gwarancje bezpieczeństwa i wolności osobistej wojskom sowieckim (które szykowały się do generalnego szturmu). Rosjanie oczywiście danego słowa (m.in. przez Chruszczow) nie dotrzymali. Większość kadry oficerskiej ze Lwowa - ponad 1100 z ok. 1500 osób - umieścili w Obozie w Starobielsku i następnie zamordowali w Charkowie.

W listopadzie 1939 r. przez Rumunię dociera do Francji, od października 1940 do zakończenia wojny w Anglii. Po wojnie prowadził gospodarstwo rolne w Walii.

Znany ze skrupulatności i ścisłego przestrzegania procedur oraz niechęci do alkoholu. „Gen. Langner, znany abstynent i <<pies>> na oficerów nadużywających alkoholu”.  (Gen. St. Maczek). Społecznik – związany z harcerstwem, m.in. przewodniczący Okręgu Lwowskiego ZHP.

Odznaczony m.in.: Krzyżem Złotym i Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości.

Zm. w 1972 r. w Wlk. Brytanii, pochowany w Newcastle upon Tyne.

 Opracował: Jan Fedirko, Fundacja Niepodległości

Żródła:

„Generałowie II Rzeczypospolitej” Zb. Mierzwiński, Wyd I, W-wa 1990

www.dzieje.pl