Gen. Karol Ziemski - ps. Wachnowski

Generał Karol Ziemski to jeden z najwybitniejszych synów ziemi lubelskiej.Był strategiem, wykładowcą Wyższej Szkoły Wojennej, wychowawcą kadryoficerskiej II Rzeczpospolitej, autorem wielu opracowań naukowych ipodręczników wojskowości. Był też praktykiem. Powszechnie uważany był zaświetnego organizatora i dowódcę. O jego bohaterskich czynach na polu walkiświadczą przyznane mu dwa ordery Virtuti Militari i trzy Krzyże Walecznych.

Karol Jan Ziemski urodził się 27 maja 1895 roku w dworku rządcy w Nasutowie.Jego rodzicami byli zarządca folwarku Nasutów Józef Ziemski i Adela z domuPłós. Mały Karol został ochrzczony w ówczesnym dla Nasutowa, kościele parafialnymw Dysie. Z zachowanych wpisów w księgach parafialnych wiemy, że jegochrzestnymi byli ksiądz Karol Mleczek, proboszcz parafii Czemierniki i ZofiaRakowska. A do kościoła wedle starego zwyczaju dziecko wraz z rodzicamiprzynieśli Teodor Reszkowski, zarządca folwarku Kozłówka oraz JózefGorzechowski, zarządca folwarku Stoczek.
Swoją edukację Karol rozpoczyna w Nasutowie. Następnie od 1906 rokuuczęszcza do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Lublinie. Tam też w czerwcu1914 roku otrzymuje świadectwo dojrzałości. Kilka miesięcy później wybuchłaI wojna światowa i Karol Ziemski zostaje powołany do armii carskiej.

W Kijowie kończy szkołę oficerską i jako dowódca plutonu walczy na froncierumuńskim. W styczniu 1918 roku zgłasza się do I Korpusu polskiego gen.Józefa Dowbór-Muśnickiego, a po jego rozwiązaniu wraca do Polski. Wpaździerniku 1918 rozpoczyna studia na Wydziale Inżynierii LądowejPolitechniki Warszawskiej. Już miesiąc później odpowiada na wołanie odradzającej się Niepodległej Rzeczpospolitej i wstępuje ochotniczo doWojska Polskiego. Wraz z innymi studentami-oficerami organizuje WarszawskiBatalion Legii Akademickiej, by wkrótce wyruszyć na front do Galicji.Awansowany do stopnia porucznika bierze udział w walkach o Lwów dowodząckompanią piechoty. Nieprzerwanie, już jako kapitan, pozostaje w wojskachliniowych również podczas kampanii antybolszewickiej. Za bohaterstwo podczaswojny polsko-bolszewickiej otrzymuje dwa Krzyże Walecznych i Order VirtutiMilitari.

Po wojnie pozostaje w armii w odrodzonej Rzeczpospolitej. W wieku28 lat zostaje majorem i rozpoczyna karierę naukową w Wyższej SzkoleWojennej. Wraz z żoną Anastazją zamieszkali w Rembertowie. W 1932 roku na świat przychodzi ich jedyny syn Andrzej. W tym samym roku Karol Ziemski otrzymuje tytułnaukowy oficera dyplomowanego Sztabu Generalnego WP. Wykłada w SzkoleWojennej i wychowuje kadry oficerskie II Rzeczpospolitej. Jednocześnie całyczas pozostaje związany z 36 pułkiem piechoty Legii Akademickiej. Kolejnozostaje dowódcą baonu, kwatermistrzem, a w 1938 roku zostaje mianowanydowódcą pułku. W tym też roku uhonorowany zostaje Orderem Polonia Restituta.

W 1939 roku pułk Legii Akademickiej dostaje zadanie obrony trzech fortówtwierdzy Modlin. Jako dowódca podpułkownik Ziemski zostaje ranny i wobecupadku obrony Warszawy – 29 września ogłasza kapitulację. Za waleczność cały pułk Legii otrzymuje order Virtuti Militari. Po kapitulacjipozostaje krótko w niewoli niemieckiej w obozie jenieckim w Działdowie, zktórego jako ranny, zgodnie z umową kapitulacyjną, zostaje zwolniony. Wczasie okupacji pracuje jako urzędnik w dziale finansowym magistratuWarszawy. Natychmiast po powrocie do stolicy rozpoczyna pracę konspiracyjnąskupiając byłych wojskowych. Karol Ziemski przyjmuje wtedy pseudonim Wachnowski.

W 1940 roku tworzy i zostaje komendantem oddziałów bojowychPolskiego Związku Wolności. Po otrzymaniu z Londynu rozkazów nakazującychujednolicanie struktur podziemnych w okupowanej Polsce podporządkowuje siędowództwu Związku Walki Zbrojnej /Armii Krajowej. W 1942 zostaje szefemWydziału Wyszkolenia Piechoty Komendy Głównej Armii Krajowej. Jest autorempodręcznika taktyki „Instrukcja walki powstańczej”. Po wybuchu PowstaniaWarszawskiego dowodzi Grupą Północ zgrupowań Armii Krajowej i dowodzi obronąStarego Miasta. We wrześniu 1944 r. otrzymuje nominację na stopień pułkownika ijednocześnie zostaje zastępcą dowódcy całego powstania, gen. Antoniego Chruściela.Za dowodzenie oddziałami na Starówce Karol Ziemski otrzymuje po raz drugi najwyższe polskie odznaczenie bojowe Order Virtuti Militari.

Po kapitulacjipowstania przebywa w niewoli niemieckiej. Po wyzwoleniu obozu przez wojskaalianckie obejmuje kierownictwo Polskiej Misji Łącznikowej w brytyjskiejstrefie okupacyjnej Niemiec. Po wojnie pozostaje na emigracji. W Londyniewspółorganizuje Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i Koła AK.W 1963 powołany zostaje do Rady Narodowej na uchodźstwie. Pełni też funkcjęprzewodniczącego Komisji Krzyża AK. W 1964 roku generał Władysław Anders mianujego na stopień generała brygady. Nigdy nie wraca już do Polski. Gen. KarolZiemski umiera 17 stycznia 1974r. Pochowany jest na cmentarzu Kenstington wLondynie.

Dwa lata temu synowa generała Joanna Ziemska, przekazała całe archiwumrodzinne do Muzeum Powstania Warszawskiego. Materiały te czekają naopracowanie. Dzisiaj w 40 rocznicę śmierci generała i 70 rocznicę PowstaniaWarszawskiego przypominamy postać tego Niezłomnego Polskiego Patrioty iWielkiego Syna Ziemi lubelskiej.

Opracowanie: Jan Fedirko/ Dom Nasutów