Wszystkie osoby i instytucje, które chcą włączyć się w promocję Żołnierzy Tułaczy mogą pobrać nieodpłatnie ich biogramy z serwera ftp
ftp: ftp.okcjo.com.pl
login: wrzutnia2.okcjo.com.pl
hasło: eSoEkH4G
KORDIAN JÓZEF ZAMORSKI
(1890-1983)
Józef Ignacy Kordian Zamorski (1890-1983)
Generał dywizji Wojska Polskiego, Komendant Główny Policji Państwowej II RP
Urodził się 1 kwietnia 1890 r. w Galicji, w majątku Kołkówka koło Rzepiennika Biskupiego w ówczesnym powiecie gorlickim (dziś pow. tarnowski), w rodzinie Arnolda i Wiktorii z Serafinów. Po okresie nauki domowej uczęszczał we Lwowie do czteroklasowego VI Gimnazjum oraz jednocześnie do Szkoły Przemysłowej, którą ukończył z dyplomem malarstwa dekoracyjnego. Następnie uczył się we lwowskim seminarium nauczycielskim, w którym w 1910 r. zdał maturę. W latach 1910-1914 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie malarstwo pod kierunkiem Józefa Mehoffera i grafikę u Józefa Pankiewicza.
Tuż przed wybuchem wielkiej wojny uzyskał absolutorium z oceną celującą, ale studia ukończył dopiero w 1918 r., z wyróżnieniem.
Od 1908 r. działał w Związku Walki Czynnej, następnie w Związku Strzeleckim, gdzie zajmował różne stanowiska, m.in. dowódcy sekcji, plutonu, kompanii. W czasach działalności konspiracyjnej Zamorski używał pseudonimu „Kordian”, który później stał się częścią jego nazwiska. W 1912 r. ukończył w stopniu podporucznika kurs wojskowy Szkoły Oficerskiej Związku Strzeleckiego w Krakowie i z rąk Józefa Piłsudskiego otrzymał znak oficerski „Parasol”. 1 marca 1913 r. został jej komendantem.
W lipcu 1914 r. został zmobilizowany do armii austriackiej, a w następnym miesiącu przeszedł do I Brygady Legionów Polskich. 28 września 1914 r. otrzymał awans na porucznika. Kolejne stanowiska, jakie zajmował w I Brygadzie Legionów, to: dowódca 6 kompanii, instruktor w Szkole Podchorążych w Jabłonkowie, dowódca 1 kompanii batalionu zapasowego, dowódca 2 batalionu 5 Pułku Piechoty, oficer sztabowy, adiutant 1 Pułku Piechoty. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 r. został wcielony do armii austro-węgierskiej, z której zdezerterował. Zaangażował się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej jako komendant jej okręgu krakowskiego, następnie szef sztabu Komendy Głównej. Prowadził szkolenia, akcje sabotażowe i dywersyjne, gromadził uzbrojenie. Od listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim w randze kapitana. Walczył z Ukraińcami o Lwów i Przemyśl. 17 grudnia 1918 r. został promowany do stopnia majora; objął dowództwo batalionu zapasowego 32 Pułku Piechoty Wojska Polskiego w Ciechanowie.
W trakcie studiów w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W ramach praktyki sztabowej pełnił ważne funkcje wojskowe jako kwatermistrz 2 Armii WP gen. Antoniego Listowskiego i szef Oddziału I Polskiej Ekspozytury Wojskowej na Ukrainie przy rządzie Semena Petlury. 11 czerwca 1920 r. otrzymał awans na podpułkownika. W sierpniu 1920 r. dowodził Ochotniczymi Oddziałami Obrony Warszawy, następnie został zastępcą szefa Oddziału III Naczelnego Dowództwa WP, pułkownika Tadeusza Piskora. W czasie bitwy niemeńskiej był szefem Biura Operacyjnego Kwatery Głównej Naczelnego Wodza. Po buncie gen. Lucjana Żeligowskiego został szefem sztabu wojsk Litwy Środkowej.
6 września 1921 r. ukończył studia wojskowe, uzyskując dyplom oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu Grupy Operacyjnej „Bieniakonie”.
W latach 1921–1923 był dowódcą batalionu i zastępcą dowódcy 35 Pułku Piechoty w Brześciu. W 1923 r. został mianowany na stopień pułkownika ze starszeństwem. W latach 1923-1924 był szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu III w Grodnie, a w latach 1924-1925 dowódcą 76 Pułku Piechoty w tym mieście. W listopadzie 1925 r. został I oficerem sztabu Inspektoratu Armii w Wilnie. Po przewrocie majowym był szefem Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. 11 listopada 1930 r. awansował na generała brygady, od 1 stycznia następnego roku ze starszeństwem. 1 lutego 1932 r. objął stanowisko zastępcy szefa Sztabu Głównego WP. Był jednocześnie szefem Oddziału I Sztabu.
25 stycznia 1935 r. na polecenie marszałka Józefa Piłsudskiego został Komendantem Głównym Policji Państwowej. Funkcję tę sprawował do wybuchu II wojny światowej, skupiając się zwłaszcza na solidnym wyszkoleniu i przygotowaniu policjantów do służby ojczyźnie i narodowi w duchu wartości patriotycznych i zdrowych zasad moralnych. Opracował 14 „Przykazań Policjanta”, na pierwszym miejscu stawiając kierowanie się w życiu hasłami „Honor i Ojczyzna”.
W 1937 r. z inicjatywy gen. Kordiana Zamorskiego powstał „Klub Szeregowych Policji Państwowej w Warszawie” w celu „godziwej rozrywki i odprężenia po trudach służby”, skupiający niższych stopniem policjantów od posterunkowego do starszego przodownika włącznie. Generał wraz z małżonką uczestniczył w akcjach charytatywnych Stowarzyszenia „Rodzina Policyjna”, organizującego pomoc dla osieroconych dzieci i wdów z rodzin policyjnych.
Gen. Józef Kordian Zamorski współpracował z policją wielu państw europejskich, przede wszystkim Łotwy, Estonii, Węgier, Włoch i Francji. Podczas wizyty w III Rzeszy w 1935 r. zapoznał się z pracą policji niemieckiej. W styczniu 1939 r. w ramach współpracy dyplomatycznej podejmował w Polsce niemiecką delegację z Heinrichem Himmlerem na czele i brał udział w jego polowaniu w Białowieży.
Jako Komendant Główny Policji Państwowej akcentował potrzebę mobilizacji w pierwszej kolejności podległych sobie służb, które po wybuchu wojny mogłyby nadzorować szlaki komunikacyjne, zapobiegając chaosowi na drogach. W czasie kampanii wrześniowej podjął próbę przeprowadzenia akcji porządkowej na drogach, bezskuteczną wobec braku mobilizacji PP i jednoznacznych zarządzeń władz naczelnych co do zadań policjantów. Ewakuował część kierownictwa PP do Rumunii i na Węgry. Został internowany w Rumunii, w obozie w Băile Herculane, skąd uciekł przez Turcję do Palestyny. Od listopada 1940 do sierpnia 1942 r. był komendantem Ośrodka Zapasowego Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i pełniącym obowiązki dowódcy oddziałów Wojska Polskiego na Bliskim Wschodzie, następnie został zastępcą dowódcy tych oddziałów.
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Osiadł w Londynie. Pracował jako konserwator dzieł sztuki.
11 listopada 1966 r. został awansowany na generała dywizji przez Prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego.
Zmarł w Londynie 19 grudnia 1983 r.
Życie prywatne
Józef Kordian Zamorski w 1921 r. poślubił Leokadię z Kamińskich Karpusową, z którą miał dwóch synów: Jacka (ur. 1923) i Rafała (ur. 1928).
Działalność masońska
Zamorski należał do jednej z warszawskich lóż wolnomularskich, podległych Wielkiej Loży Narodowej. Po wojnie utrzymywał kontakty z lożą „Kopernik” w Paryżu. Informacje te nie są jednak potwierdzone.
Ordery i odznaczenia:
Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyż Niepodległości
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Krzyż Zasługi za Dzielność
Złoty Krzyż Zasługi
Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Order Gwiazdy Rumunii III klasy
estoński Krzyż z Orłem II klasy.
Oprac. Elżbieta Łukaszewska, Przasnysz
Źródła:
1. K. Pietrzak, Generał Józef Ignacy Kordian-Zamorski Komendant PP w l. 1935-1939,
[dostęp on line: 16.07.2014]
2. J. Zbrożek, Józef Kordian Zamorski (1890-1983) – generał dywizji, [dostęp on line:
16.07.2014]
http://mptarnowski.blogspot.com/2013/08/jozef-kordian-zamorski-1890-1983-genera.html