Ksiądz Prałat Szczepan Rembowski (1905-1972)

Kapelan 1 Dywizji Pancernej

Był księdzem katolickim i żołnierzem walczącym o wolną i niepodległą Polskę; człowiekiem, który służył pomocą innym ludziom.

Urodził się w Łodzi w dzielnicy robotniczego Widzewa dnia 9 grudnia 1905 r. Był synem Szczepana Rembowskiego i Jadwigi z Kosmendów, którzy oprócz niego mieli jeszcze dwie córki. Ojciec pracował w Widzewskiej Manufakturze. Jego ambicją było, aby pierworodny syn mógł się uczyć. Uczył się na ile pozwoliły środki materialne i wypadki dziejowe. Ukończył szkołę podstawową i sześć klas Gimnazjum K. Tomaszewskiego w Łodzi. Dalsza, droga, to podjęcie nauki w Seminarium Duchownym w Łucku, które ukończył z wynikiem dobrym i otrzymał świadectwo dojrzałości 15 czerwca 1923 r.

Po maturze odbywa roczne przeszkolenie wojskowe i wybór drogi życiowej krystalizuje się ostatecznie. Przez biskupa łódzkiego Wincentego Tymienieckiego - zostaje wyświęcony najpierw na subdiakona, a w miesiąc później na diakona (28.08.1932 r.). Służbę Bożą rozpoczyna, jako wikary w Rzgowie, łączy ją z zawodem nauczyciela religii w tamtejszej szkole powszechnej. W 1937 r. ciekaw świata wyjeżdża na Światową Wystawę do Paryża.

W końcu sierpnia 1939 r. zostaje zmobilizowany i jako kapelan bierze udział w obronie Polski przed faszystowskim najeźdźcą. Po klęsce wrześniowej przedostaje się na Węgry w grudniu 1939 r., gdzie czyni starania, aby znaleźć się w organizowanym przez gen. Władysława Sikorskiego Wojsku Polskim we Francji.

Kolejnym etapem do celu była Chorwacja, gdzie znalazł się w pierwszych dniach maja 1940 r., aby już 12 maja 1940 r. znaleźć się we Francji i otrzymać przydział w stopniu kapitana do tworzącej się armii polskiej (16.05. 1940 r.). Po kapitulacji Francji przedostał się wraz z innymi polskimi żołnierzami do Wielkiej Brytanii, gdzie rząd Polski z gen. Sikorskim na czele odtwarza armię polską. Ksiądz kapelan Rembowski otrzymuje przydział do Pułku Pancernego w 3 Batalionie Kawalerii Motorowej.

We wrześniu 1940 r. otrzymuje od gen. M. Kukiela rozkaz wzięcia w opiekę duszpasterską szpitali angielskich w Szkocji oraz rodzin wojskowych zamieszkałych w Peebles, Braugton i okolicy. Kolejny przydział jest związany z pracą w 16 Brygadzie Czołgów. Jeszcze przed utworzeniem II frontu i lądowaniem aliantów w Normandii pełni służbę, jako starszy kapelan w 1 Dywizji gen. Stanisława Maczka.

Z Pierwszą Dywizją Pancerną przechodzi szlak bojowy od Falaise po Wilhelmshaven. Opiekuje się rannymi żołnierzami i na „własnych plecach” wynosi ich spod ostrzału. Za to poświęcenie i odwagę otrzymał Krzyż Zasługi z Mieczami i Order Virtuti Militari V kl. Ratując rannych ze szpitala polowego we Francji w dniach 13-19 sierpnia 1944 r. - będącego pod ciągłym ostrzałem, składa ślubowanie, że jeśli przeżyje, to postawi w Polsce kościół.

Był niezwykle lubiany i szanowany przez żołnierzy. Kazania, które wygłaszał, były z wielką uwagą wysłuchiwane i miały duży rezonans wśród braci żołnierskiej. Fragment jednego z nich zacytuję za ks. płk. dr Juliana Humeńskiego:

„Bohaterowie spod Narwiku, kiedy z woli Boga wrócicie do Polski, na rękach was rodacy nosić będą, ale nie za wasze bohaterstwo, jeno z powodu reumatyzmu, któregoście się w tamtejszym klimacie nabawili...",

i jak żołnierze nie mieli kochać i szanować takiego księdza.

Po demobilizacji Dywizji, decyduje się na powrót do kraju i drogą, morską przybywa do Szczecina w dniu 25.10.1946 r. W dwa dni później dociera do rodzinnej Łodzi. W grudniu 1946 r. otrzymuje polecenie Kurii Biskupiej w Łodzi zajęcia się parafią w Leźnicy Wielkiej, w pow. łęczyckim. Po roku pracy w Leźnicy, władze kościelne kierują go do Zgierza w celu zorganizowania nowej parafii. Parafię erygowano 25 kwietnia 1948 r. Poświęcenia nowego prowizorycznego kościoła dokonał ks. bp Kazimierz Tomczak.

Ks. Rembowski będąc proboszczem był równocześnie nauczycielem religii w Liceum Handlowym i Liceum Pedagogicznym w latach 1948-1949. Jego lekcje religii, poprzez wprowadzenie elementów inscenizacji, były niezwykle obrazowe i zapadały w pamięci uczniów.

Był organizatorem pierwszej pieszej parafialnej pielgrzymki do sanktuarium Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze w sierpniu 1948 r.

Należy też wspomnieć o pieśni parafialnej „O Matko Boża Dobrej Rady", do której słowa i muzykę napisał Ksiądz Rembowski, zaś aranżację instrumentalną - Franciszek Gust.

W swojej duszpasterskiej działalności doprowadził do odzyskania kościoła dla wiernych katolików w dzielnicy Przybyłów oraz pomagał w organizowaniu tamtejszej parafii. Jako ksiądz proboszcz cieszył się wielkim poważaniem wśród mieszkańców „Nowego Miasta" w Zgierzu. Był przez nich bardzo lubiany. Natomiast ówczesne władze miasta, łącznie z rządzącą partią, nie kryły niechęci do księdza, utrudniały mu działalność duszpasterską, dotyczącą budowy nowego kościoła. Doprowadziły wreszcie do krótkotrwałego uwięzienia i usunięcia ks. Rembowskiego z parafii w dniu 8 grudnia 1952 r. Po październikowych przemianach w Polsce staraniem zgierskich parafian, powraca do Zgierza w dniu 20 lutego 1957 r.

Pierwszoplanową sprawą jest budowa nowego kościoła, którą ksiądz Rembowski rozpoczyna wraz z rzeszą parafian 7.11.1957 r. To ogromne przedsięwzięcie, którego realizacja w ówczesnych warunkach była trudna do pokonania, przy umiejętnościach i wielkiej pracy organizatorskiej księdza została uwieńczona sukcesem 30.09.1961 r.

Ks. Rembowski po wypełnieniu swojego ślubowania przekazuje parafię zgierską swemu następcy ks. kanonikowi S. Bottowi 4.12.1962 r. Przeniesiony zostaje 8 grudnia 1962 r. do parafii Matki Boskiej Zwycięskiej w Łodzi, a po pewnym czasie obejmuje parafię św. Antoniego w Łodzi. Tutaj zapisuje się, jako budowniczy domu parafialnego. Jednakże trudy poniesione podczas służby dla Ojczyzny i Kościoła - nadszarpnęły Jego siły i na własną prośbę 28 listopada 1969 r. został przeniesiony na emeryturę.

Żył jeszcze 3 lata. Zmarł 20 września 1972 r. i pochowany został w grobie rodzinnym w dzielnicy Zarzew w Łodzi, żegnany przez rzesze parafian, wśród których żył i pracował. Należy dopełnić życiorys faktem nadania przez papieża Piusa XII ks. Szczepanowi Rembowskiemu tytułu Prałata Jego Świętobliwości w dniu 20 stycznia 1949 r.

Podczas kampanii na Zachodzie dosłużył się stopnia majora Wojsk Polskich, a po wojnie w PRL-u mianowany został podpułkownikiem rezerwy – w 1969 r.

Szczepan Mikołajczy, „Wybitni Zgierzanie- z urodzenia i z wyboru”;

„Zgierskie Zeszyty regionalne Roczni Towarzystwa Przyjaciół Zgierza”, T. V, Zgierz 2010 r., s. 30-33.

Materiały udostępnione przez Muzeum Miasta Zgierz