Jak co roku hołd Powstańcom Styczniowym oddaliśmy również w Nowym Stawie. 23 stycznia przy mogiłach prawdopodobnie piętnastu Powstańców z V Oddziału Wojsk Narodowych Woj. Lubelskiego płk. Kajetana Cieszkowskiego „Ćwieka” (herbu Dołęga) modlitwę za Ojczyznę i tych którzy oddali za nią życie, zwłaszcza w Powstaniu Styczniowym poprowadził ks. Adam Buczyński proboszcz miejscowej parafii NMP Królowej Polski w Nasutowie. Na grobach i pod Krzyżem znicze zapalili przedstawiciele Towarzystwa Patriotycznego im. gen. Karola Ziemskiego oraz innych organizacji społecznych i niepodległościowych – w tym Fundacji Niepodległości.
Tradycyjnie ze skraju Lasów Kozłowieckich – miejsca bitwy wspomnianego oddziału Ćwieków z carskimi wojskami 25 września 1863 r. – udaliśmy się na przyjacielskie pogawędki przy ognisku w jak zawsze gościnnych progach Grażyny i Antosia Nowickich. (Była to również sposobność do profilaktycznego zaszczepienia się).

Fotorelacja z wydarzenia aut. J. Fedirko na tej stronie w zakładce Galeria:

Fotorelacja z LUBELSKICH OBCHODÓW 158. ROCZNICY WYBUCHU POWSTANIA STYCZNIOWEGO aut. J. Fedirko na tej stronie w zakładce Galeria:

Zachęcamy i zapraszamy – program obchodów poniżej – do uczczenia pamięci bohaterów zrywu Polaków przeciw moskiewskim zaborcom, który przeszedł do historii pod nazwą Powstania Styczniowego. W nocy z 21 na 22 stycznia 1863 roku tysiące głównie młodych naszych rodaków chwyciło ponownie za broń. Choć z militarnego punktu widzenia insurekcja praktycznie z góry skazana była na niepowodzenie chociażby z racji na dysproporcje sił (gł. liczebną i uzbrojenia) to jak podkreślał Marszałek Józef Piłsudski ziarno niepodległości wyrosło na glebie podlanej krwią Powstańców – zwłaszcza z lat 1863-1864.
Warto również pamiętać, że Lubelszczyzna była jednym z najważniejszych i największych teatrów działań powstańczych. Tu istnieje grupa rekonstrukcji historycznej V Oddziału Wojsk Narodowych Województwa Lubelskiego Kajetan Cieszkowskiego „Ćwieka”*

19 stycznia 1945 r. w Częstochowie ostatni komendant AK gen. Leopold Okulicki ps. „Niedźwiadek” wydał rozkaz o rozwiązaniu AK i zwalniając żołnierzy z przysięgi, nakazując jednocześnie pozostanie w konspiracji. Generał Okulicki działając zgodnie z instrukcją rządu z 16 listopada 1944 r. wydał rozkaz, aby pozbawić NKWD pretekstu do represji na żołnierzach Państwa Podziemnego. Represje ze strony sowietów oraz UBP jednak rosły, dlatego wielu żołnierzy powróciło do konspiracji [treść rozkazu – w sekcji „Więcej”].

Jako komentarz – przypominamy wiersz, jaki na wieść o tym wydarzeniu napisał Kazimierz Wierzyński, przebywający na emigracji w Nowym Jorku.

Na rozwiązanie Armii Krajowej

Za dywizję wołyńską, nie kwiaty i wianki –
Szubienica w Lublinie. Ojczyste Majdanki.
Za sygnał na północy, bój pod Nowogródkiem –
Długi urlop w więzieniu. Długi i ze skutkiem.

Za bój o naszą Rossę, Ostrą Bramę, Wilno –
Sucha gałąź lub zsyłka na rozpacz bezsilną.
Za dnie i noce śmierci, za lata udręki –
Taniec w kółko: raz w oczy a drugi raz w szczęki.

Za wsie spalone, bitwy, gdzie chłopska szła czeladź –
List gończy, tropicielski: dopaść i rozstrzelać!
Za mosty wysadzone z ręki robotniczej –
Węszyć gdzie kto się ukrył, psy spuścić ze smyczy.

Za wyroki na katów, za celny strzał Krysta –
Jeden wyrok: do tiurmy. Dla wszystkich. Do czysta!.
Za Warszawę, Warszawę, powstańcze zachcianki –
Specjalny odział śledczy: „przyłożyć do ścianki”.

Zwinąć chorągiew z masztu. Krepą jest zasnuta
Za dywizję Rataja, Okrzei, Traugutta.
Pociąć sztandar w kawałki. Rozdać śród żołnierzy,
Na drogę, niech go wezmą. Na sercu niech leży.

8 lutego 1945